- Czasem mnie dobijasz - powiedziała Bruke, kładąc ręce na biodrach, a jej kasztanowe włosy opadły jej na ramię- Zdecyduj się wreszcie. Szara czy czarna ?
- Nie wiem, obie są świetne... Idź już do tego Maksa, nie czekaj na mnie - wskazałam za szklane drzwi - to może trochę potrwać.
- Ok. Spotkamy się w domu. Do zobaczenia - I wyszła ze sklepu.
- Tsaa, pa - odparłam, zdając sobie sprawę, że mnie nie usłyszy.
Obróciłam w rękach czapki. Zdecydowałam się, i pochwyciłam szarą.
****
Zapłaciłam i wybiegłam ze sklepu. Chwyciłam za rower, który wcześniej przywiązałam do słupu.
Wzięłam rozbieg, wsiadając na za duży rower. Jeszcze 2 miesiące temu musiałam wstawać na krawężnik, by na niego wsiąść. Dzisiaj nabrałam już wprawy, i rozbieg wystarczył.
Pedałowałam. Nagle wszystko zaczęło mi się wydawać jakieś obce.
Ludzie, których znam. Znajome bloki, domki, ulice.. A jednak.
Poczułam zimny powiew wiatru. Zatrzymałam się, żeby założyć nowo kupioną czapkę.
Kompletnie zapomniałam o tym, że na drodze nie byłam sama.
Ktoś we mnie wjechał. Może i podtrzymałabym się nogą, gdyby nie fakt, że nie sięgałam do ziemi, choćbym miała stanąć na palcach u stóp.
Upadłam na trawę.
Przez ramę roweru zobaczyłam chłopaka.
Był może o rok starszy, miał długie, jak na chłopaka, czarne włosy.
Chłopak czekał. Na nic.
Zsiadając z roweru, podszedł do mnie, a w jego oczach dostrzegłam zaniepokojenie.
Podniósł rower, i podstawił nóżkę, by z powrotem nie upadł.
Następnie podał mi rękę.
-Przepraszam - powiedział troskliwie, mimo że to ja spowodowałam wypadek. - nic ci nie jest ?
- Nie - odparłam, podnosząc się, i otrzepując kolana. - nie - powtórzyłam.
- Jestem Kai - powiedział, wsiadając na rower. Na jego twarzy pojawił się zawadiacki uśmiech - zapamiętaj to sobie, jeszcze Ci się przyda. - i odjechał, parę razy oglądając się na mnie.
Wstałam i pchając rower, pokuśtykałam do domu.
Nie było co prawda 10 komentarzy, ale dostałam prośbę o dodanie . :)
Dziękuje za przeczytanie . !
"Hakuna Matata jak cudownie to brzmi, I już się nie martw aż do końca swych dni" ~~Timon i Pumba
niedziela, 17 marca 2013
poniedziałek, 11 marca 2013
To może na początek.
Nie wiem, czy ktoś to czyta, i nie wiem, o czym tu pisać . ;p
Po prostu mi się nudzi . :)
Mam zamiar pisać tu o Emily i Bruke, ale nie jest to jeszcze pewne . :)
Prolog . :
Emily to zwykła 14-latka.
Żyje w cieniu przyrodniej siostry.
Jednak niebawem ich losy się odwracają.
Bruke traci wszystko. Przyjaciół, chłopaka..
Natomiast Emily jest w końcu szczęśliwa.
Czy Emily jest zdolna do tego, by porzucić wszystko, uszczęśliwiając najważniejszą osobę w jej życiu . ?
Jeżeli będzie 10 komentarzy dodam 1 rozdział . :) !
Po prostu mi się nudzi . :)
Mam zamiar pisać tu o Emily i Bruke, ale nie jest to jeszcze pewne . :)
Prolog . :
Emily to zwykła 14-latka.
Żyje w cieniu przyrodniej siostry.
Jednak niebawem ich losy się odwracają.
Bruke traci wszystko. Przyjaciół, chłopaka..
Natomiast Emily jest w końcu szczęśliwa.
Czy Emily jest zdolna do tego, by porzucić wszystko, uszczęśliwiając najważniejszą osobę w jej życiu . ?
Jeżeli będzie 10 komentarzy dodam 1 rozdział . :) !
Subskrybuj:
Posty (Atom)