Wiem że może nie macie konta na bloggerze . Może nie macie na gmailu . ? Nie wiem, ale nie komentujecie, a to bardzo przykre. Ja się męcze nad pisaniem rozdziału do późna, a wy nie komentujecie . :c
To przykre.
Nie pisze tego tylko dla siebie. Pisze z nadzieją że wam sie spodoba, jakie macie uwagi itp.
Chcecie żeby blog istniał nadal .?
Hakuna matata bejbee.
"Hakuna Matata jak cudownie to brzmi, I już się nie martw aż do końca swych dni" ~~Timon i Pumba
wtorek, 7 maja 2013
Ile nas jest ?
piątek, 26 kwietnia 2013
Part 4 od Emily
- Kto to Bruke? - odparł jakiś nieznany głos.
Odwróciłam się. To ten chłopak, który do mnie dobił. Nie, to ja dobiłam do niego...
- Co cie to? Co to w ogóle za najście?
- Nic, lubie tu przychodzić.
- Fajnie, ale co cie do mnie sprowadza? Wiesz jak mnie wystraszyłeś?
- Nie chciałem, przepraszam - usiadł obok mnie. - przeszkodziłem ci w czymś?
- Nie, tak se tylko siedze. Czasem sie przyda odpoczynek- westchnęłam- a ty?
- Co ja?
- Co ty tu robisz?
- Hmm.. siedze, oddycham..
- Wiesz że nie o to chodzi.. - położyłam się na trawie.
- No przecież mówiłem.. Lubie tu przychodzić.- położył sie obok mnie- nie za gorąco ci w tym swetrze?
- Nie.- powiedziałam, ale po chwili go zdjęłam. Zaśmiał się.
- Pamiętasz jeszcze moje imie? - zapytał, a ja zaczęłam się intensywnie zastanawiać. Pamiętałam tylko urywki, ponieważ byłam zbyt oszołomiona, by rejestrować wszystko, co mi wpadnie w ucho .
- Tak , pamiętałam..
- Ok, tym razem zapamiętaj, proszę. - uśmiechnął się do mnie.
- Słucham..
- No więc, jestem Kai.
- Tak myślałam, że coś w tym typie.
- Teraz ty. Nie przedstawiłaś mi się, prawda? - spojrzałam na niego, ale on tylko leżał i patrzył na mnie wyczekująco .
- No więc, jestem Emily . Mam 14 lat , a interesuje się jazdą na deskorolce. Mój tata był muzykiem i ja także odziedziczyłam taki talent. Umiem grać na gitarze. - Wyjęłam z torby okulary przeciwsłoneczne i nałożyłam je na nos.
- Był? Przestał grać?
- Nie, umarł - powiedziałam obojętnie - zresztą z własnej woli..
- Przepraszam . Nie wiedziałem .. - odparł, a ja poczułam ból gdzieś w brzuchu.
Westchnęłam.
- Coś się stało?- Odparł wyraźnie zaniepokojony.
- Nie, gorzej się poczułam. Teraz ty opowiedz o sobie, Kai.
- Ok. Więc jestem Kai, mam 15 lat i interesuję się motocyklami. Co 2 tygodnie mam zjazdy.
- Ciekawe. I co na nich robicie?
- Dużo rzeczy, gadamy, i te sprawy. Fajnie spotkać kogoś, kto podziela twoją pasję. - urwał. Przez chwilę panowała głupia cisza. - nie chciałbyś wybrać się ze mną na taki zjazd?
- Kusząca propozycja, ale chyba muszę odmówić.
- Nawet nie wiesz, kiedy..
- Ale będę się czuła głupio. Nie podzielam z tobą pasji.
- Do czasu.
Pociągnął mnie za rękę.
Szliśmy długo wzdłuż stawu.
Wkońcu nie wytrzymałam.
- Co ty wyprawiasz?
- Pokazuje ci jak fajna może być jazda motocyklem.
Chyba oszalał.
- Nie, chyba wolę pozostać przy desce i rowerze.
Jednak on nie dawał za wygraną.
Doszliśmy do parkingu.
Podał mi kask, a sam założył swój.
- Nie mogę. Mam chorobę lokomacyjną, przepraszam.
- Jejciu.. Przestań zgrywać niedostępną i wsiadaj.
Usiadł na motocyklu, a ja wsiadłam za nim.
- Spadnę.
- Nie spadniesz, chwyć się mnie.
Wykonałam polecenie.
Motocykl był dość duży.
Bałam się.
Motocykl ruszył.
- Masz uprawnienia do prowadzenia motocyklu?
- To mała wieś, tu rzadkością jest, by ktoś je miał. Ale nie bój się, umiem prowadzić.
Jechaliśmy szybko.
Czułam, jak ześlizguje się z motocyklu.
- Spadam.- stwierdziłam.
- Chwyć się mocniej.
Po chwili wahania objęłam go mocniej w pasie.
Był mocno zbudowany, jednak.każdy mój ruch sprawiał, że odwracał się delikatnie , spoglądając na mnie.
- I jak?
- Wspaniale . Tylko, wiesz. Jest mi trochę niedobrze. Zwolnij.
Zwolnił.
Wtedy zdałam sobie sprawę, jak fajnie się jedzie.
Wiatr we włosach. Ciepło płynące od Kai`a .
Widoki po bokach. Bloki, ulice.
To nie jest wieś ... Wieś. Właśnie!
- Kai?
-Tak?
- Pojadę z tobą na ten zjazd, ale ty pojedziesz ze mną w miejsce, gdzie sama boję się pojechać.
- Dobrze. Zjazd jest pojutrze.
- Ok. Odwieziesz mnie pod dom?
Muszę omówić coś z Bruke.
- Pewnie.
Zsiadłam z motocyklu.
Podziękowałam mu , a wtedy on poprosił mnie o swój numer telefonu.
Podałam mu, a po chwili dostałam sms`a.:
* Dowiem się kto to ta Bruke? *
Uśmiechałam się sama do siebie przez pół godziny.
W końcu Bruke weszła do pokoju .
-Jadę na wieś. Ale nie sama.
- Jasne. Jedziesz ze mną.
- Tak. Ale jedzie jeszcze mój kolega.
-...
wtorek, 23 kwietnia 2013
Part 3 od Emily
Zobaczyłam zakłopotanie w jej oczach.
- Jedziemy na 2 tygodnie, na wieś - popatrzyła na mnie szybko, po czym spuściła wzrok.
- Bruke, coś ty narobiła?! - wykrzyczałam, starając się uspokoić oddech.
- Nie chciałam patrzeć jak za nim tęsknisz..
- Zdajesz sobie sprawe z tego, że ja tam nie pojadę, prawda?! - cisza. - Bruke, cholera. Odpowiedz.- nadal cisza.
Tam mieszkałam przez pierwsze 11 lat życia. Wyprowadziłam się, kiedy moja mama zakochała się w tacie Emily.
Zostawiliśmy tam tatę. Po 2 miesiącach od wyjazdu dostaliśmy informacje od policji, że tata nie żyje.
Nie moge tam wrócić.
- Emily, uspokój się- powiedział Maks, jednak ja tylko pokręciłam głową z niedowierzaniem. Miałam ochotę wybuchnąć płaczem, ale wtedy przypomniałam sobie słowa taty, kiedy razem z mamą kończyłyśmy pakować walizki do samochodu.
- Emily, bądź silna. - powiedział tata, przytulając mnie.- Cokolwiek by sie nie działo, możesz mnie zawsze odwiedzić. Nie ważne gdzie będe i co będe robić, możesz przyjeżdżać kiedy chcesz. - pogłaskał mnie.
- Kocham cię - powiedziałam. Puścił mnie, a ja pobiegłam do mamy.
- Emily, prosze...
- A spadaj! Po co mam tam jechać, co?!
- Rozerwać się! Nie możesz wiecznie siedzieć w domu!!
- Wychodze. Musze to przemyśleć, ale nie rób sobie nadziei...
I wyszłam . Nie miałam ochoty z nikim gadać.
Na dworze było gorąco, ale mimo to założyłam sweter.
Postanowiłam pójść nad staw.
Tam zawsze jest cisza, można coś przemyśleć.
Usiadłam na trawie, a wtedy ktoś zakrył mi oczy.
To pewnie Bruke . Powie mi, że nie odsłoni oczu dopóki się nie zgodze.
- Bruke, nie jade! Zrozum to wreszcie, bo to nie miłe .
Ale ku mojemu zdziwieniu nie była to Bruke ...
wtorek, 16 kwietnia 2013
Witam!
~~ Jula **
Ps. Będzie 5 komentów (od różnych osób) To piszę kolejną część :D<Chuba że mnie ładnie poprosicie :D>

sobota, 13 kwietnia 2013
Part 2
Weszłam do domu. Rzuciłam ojczymowi zwykłe : `` cześć `` i weszłam do pokoju. Nie zastałam tam Bruke. Pewnie jeszcze jest z Maksem na mieście.
Odpaliłam laptopa, siadając na kanapie.
Weszłam na czat, i zalogowałam się.
Pojawiło mi sie pełno konwersacji, jednak ja postanowiłam utworzyć własną... W tytule napisałam . * cześć * i patrzyłam na wzrastającą liczbę użytkowników.
Po minucie czekania było około 50 użytkowników.
Napisałam, tak jak zwykle.
- Witam wszystkich.
- Cześć . - pojawiło mi się. Napisał użytkownik niki123.
- Siemanejro. Gramy w coś, bo nudno? - to było od użytkownika dwlens:178
- Co proponujesz? - wystukałam.
- Nie mam pojęcia.. - odpowiedział - może inne 48 osób ma jakieś propozycje?
W tym momencie do pokoju weszli Bruke z Maksem. Maks obejmował ją w pasie.
- Cześć, młoda. - powiedział.
Był od nas o dwa lata starszy.
Za niedługo miał kończyć gimnazjum, oczywiście ze średnią prymusa. - co tam klikasz?- powiedział, zaglądając na ekran laptopa.
- Prywatne - odparłam , zamykając laptopa. - Siadaj. Co powiesz?
- A nic, jakoś leci.- powiedział- Bruke ci już mówiła?
- O czym? - spojrzałam na Bruke, a ona tylko zmarszczyła brwi.
***
Przepraszam. Ten rozdział mi nie wyszedł...
Za niedługo dołączy do nas moja znajoma, która pisać będzie oczami Bruke.
Mam pomysł na następną część. :dd
Ok, czekam na komy i niebawem dodam 3 część. Narcia . :**
niedziela, 17 marca 2013
Part 1
- Nie wiem, obie są świetne... Idź już do tego Maksa, nie czekaj na mnie - wskazałam za szklane drzwi - to może trochę potrwać.
- Ok. Spotkamy się w domu. Do zobaczenia - I wyszła ze sklepu.
- Tsaa, pa - odparłam, zdając sobie sprawę, że mnie nie usłyszy.
Obróciłam w rękach czapki. Zdecydowałam się, i pochwyciłam szarą.
****
Zapłaciłam i wybiegłam ze sklepu. Chwyciłam za rower, który wcześniej przywiązałam do słupu.
Wzięłam rozbieg, wsiadając na za duży rower. Jeszcze 2 miesiące temu musiałam wstawać na krawężnik, by na niego wsiąść. Dzisiaj nabrałam już wprawy, i rozbieg wystarczył.
Pedałowałam. Nagle wszystko zaczęło mi się wydawać jakieś obce.
Ludzie, których znam. Znajome bloki, domki, ulice.. A jednak.
Poczułam zimny powiew wiatru. Zatrzymałam się, żeby założyć nowo kupioną czapkę.
Kompletnie zapomniałam o tym, że na drodze nie byłam sama.
Ktoś we mnie wjechał. Może i podtrzymałabym się nogą, gdyby nie fakt, że nie sięgałam do ziemi, choćbym miała stanąć na palcach u stóp.
Upadłam na trawę.
Przez ramę roweru zobaczyłam chłopaka.
Był może o rok starszy, miał długie, jak na chłopaka, czarne włosy.
Chłopak czekał. Na nic.
Zsiadając z roweru, podszedł do mnie, a w jego oczach dostrzegłam zaniepokojenie.
Podniósł rower, i podstawił nóżkę, by z powrotem nie upadł.
Następnie podał mi rękę.
-Przepraszam - powiedział troskliwie, mimo że to ja spowodowałam wypadek. - nic ci nie jest ?
- Nie - odparłam, podnosząc się, i otrzepując kolana. - nie - powtórzyłam.
- Jestem Kai - powiedział, wsiadając na rower. Na jego twarzy pojawił się zawadiacki uśmiech - zapamiętaj to sobie, jeszcze Ci się przyda. - i odjechał, parę razy oglądając się na mnie.
Wstałam i pchając rower, pokuśtykałam do domu.
Nie było co prawda 10 komentarzy, ale dostałam prośbę o dodanie . :)
Dziękuje za przeczytanie . !
poniedziałek, 11 marca 2013
To może na początek.
Po prostu mi się nudzi . :)
Mam zamiar pisać tu o Emily i Bruke, ale nie jest to jeszcze pewne . :)
Prolog . :
Emily to zwykła 14-latka.
Żyje w cieniu przyrodniej siostry.
Jednak niebawem ich losy się odwracają.
Bruke traci wszystko. Przyjaciół, chłopaka..
Natomiast Emily jest w końcu szczęśliwa.
Czy Emily jest zdolna do tego, by porzucić wszystko, uszczęśliwiając najważniejszą osobę w jej życiu . ?
Jeżeli będzie 10 komentarzy dodam 1 rozdział . :) !